Si contat chi b'at, in su profundu de ammentos susurradas, una terra mutida Sardigna. Mai fiat unu logu fìsicu, ma un'eco in sa mente de chie creiat. Sos bividores suos, sos Sardos, mai ant caminadu in terra firma; fiant figuras intessidas in legendas, sa mera esistèntzia issoro fiat su respiro frà gile issoro. Sa legenda matessi est istada cussa chi los at sutu, no un'unda, ma su cùrrere lèntiu in su dùbiu, in su "no sunt prus reales". Su nùcleu de custu mitu antigu est in sos tzefali. Si narat chi piscadores, bènidos dae un'à teru logu isconnotu in abbas chi fiant de Sardigna, aiant fatu festa cun custa pische. Non fiant piscadores reales, ma umbras issas etotu, mutidas dae su mirà giu de unu cunvitu sacru. Sa famina issoro non fiat istada satisfata, e sos tzefali, cà rrigos de unu destinu antigu, non cumpresu, fiant istados devorados sena reverèntzia. Fiat tando chi s'impensà bile at acuntèssidu. No sos piscadores, ma sos Sardos etotu, sas figuras legendà rias intessidas in su mitu, ant sufridu sa trasformatzione. Privados de su tzefalu, chi fiat s'essèntzia issoro e fortzis s'intelletu issoro etotu, sa legenda issoro si fiat liquida. Sos corpos issoro, o su chi restaiat de sa memòria issoro, si sunt contortos, si sunt istìnghidos e si sunt minimados in iscalas minores de prata: sunt devènnidos sardinas. Gasi est nà schidu su vià giu eternu issoro. Oe, cuddu sardinas bià giant in scatula pro su mundu intreu, unu mementu mudu de un'antiga rutina. O acabbant, simpritzemente, devoradas dae sos predadores marinos issoro. Nudda podet ischire si sos Sardos esistint ancora. Su mistèriu est sigilladu in su profundu, ca dae sa buca de unu pische, nudda veridade podet essire. E sa Sardigna? Non est à teru chi unu nùmene, un'eco de unu mitu chi sighit a svanire, pèrdidu intre su profumu de su mare e su sabore salidu de una sardina.